تدفین مرزها و یک زندگی بی شرف تجملی؛

چقدر دندان کشیدم روی هم، نه آنکه چاره ای نبوده جز نشکستن برای من! و من سوختن را بیشتر می خواستم!..حالا از "من" هیچ نمانده، "هیچ" که تو می خواستی ام این طور بی دفاع می سوزی در آتش!..حالم اصلا" خوب نیست، چه فرقی می کند "الف" که به اندازه ی پرستیدن دوستش دارم دل را...عصیان من بیش از شکستن " الف" بود که کشاندم به اینجا که حالا همه اش جان کندن است و تحقیر و می سوزی بدون تحمل!..می شد حالا نشسته باشم روی صندلی رو به باغچه...نشد! نخواستی، نخواستم یا نخواست؟! حالا ویترین هیچ اسباب بازی فروشی برایم قشنگ نیست، هر چه بود حالا دارد زیر تخت خاک می خورد. به سوختنی مدام دچارم تا نمی دانم کجای همیشه!..پشت قاب شیشه ای حالا به جای عروسک دنبال"الف" می گردم...دارم گریه نمی کنم!..

عجیب است، به شدت احساس میکنم اهل اینجا نیستم!..باید بروم...دور...خیلی دورتر از دور؛ دور یعنی آفتاب مستقیم بتابد و بی آنکه دستی گلویت را بفشارد دلتنگ شوی،یک دلتنگی شفاف بی حضور ردی از کابوس گذشته که بیاید و کدرش کند...آنجا که باران بی هنگامش می بردت به حال و هوای دورتر از این روزها...هوایت مرا کوچاند به شهری که هرگز باز نخواهم گشت!..دور که می گویم یعنی آسمانی که شباهتی به آسمان غروب های بهاری دیار تو ندارد...اما پیش از رفتن می بوسمت تا فراموش کنی دیشب قبل از خواب اشکی از مژگانت ره صد ساله ی گونه هایت را پیمود...می بوسمت تا فراموش نکنی که دوستت دارم...و محکم می بوسمت تا مرا به یاد داشته باشی! و دست آخر می بوسمت تا به یاد داشته باشی که تو هم لیلی داری! باید دور شد...نمی دانم تا به حال احساستان درد گرفته یا نه!..

بگو برایم یک ماهی قرمز میخری با یک تنگ بلور بزرگ... بگو که گاهی چیز مینویسی، گاهی زیر آواز میزنی، گاهی بی هوا می خندی،گاهی اشک می ریزی.از خودت بگو، بگو چه ماهی به دنیا آمدی، بگو می توانی برایم شعر بخوانی از شاملو یا فروغ یا حتی اگر من بخواهم از سهراب...بگو دوست داری با هم یک قهوه بخوریم!..دوست دارم با نگاهت معجزه ای، با هر لبخندت یک حس غریب و با دلگیری ات دیوانه شوم!..دوست دارم همراهت بیایم، بگو اینکه همراهت می خندم، میترسم، عاشق میشوم، عادت نشده و برایت تازگی دارد...اصلا" بگو میخواهی اسمم را بدانی؟! بگو تا برایت تعریف کنم "که" هستم!..چکار می کنم! نقاشی میکشم یا نه؟! بگو تهِ چشمهایم برایت آشناست اما حقیقتش هیچ یادت نمی آید جایی دیده باشی ام...

٭
باران دارد تند مي‌بارد. باران روي شيشه‌ي پنجره مي‌ريزد. روي شيشه‌ي پنجره چكه‌هاي باران سر مي‌خورند. سر مي‌خورند و قيقاج پايين مي‌آيند.
باران در برزيل با آن تانگوهاي ديوانه‌وار با آن شور و شهوت زندگي با باران در ايران دلمرده ها و تنهاها يكي نيست. باران يكجا پاي رقص است و جايي شانه‌اي براي خسته‌اي.
«دلمان كپك زده براي يك رقص درست و حسابي زير باران اي خـــــــــــــــــــــــــــــدا.»
«ولي من كه رقص بلد نيستم اصلا.»