در خاطرم فقط یک چیز مانده، صدای نقره ای وانگشتی که کشیدم به لبخندمان و گوشی که سپردم به صدایی مهربان و عهدی که بستیم در قلقله دلمان که می جوشید، از نگاه دیگران؛

چمدانم را بستم و راه افتادم و از هزار سنگ و رود گذشتم که به بوسه ای بیدارت کنم!...افسوس...

افسوس تنها چیزیه که تنها هم میشه خوردش و بعد با شکم سیر به زور کمی فراموشی نوشید!!!

حس نا جوری دارم! از این قرار که آدم در این دنیای مجازی به همان آسانی که پیدا می شود، گم هم می شود؛به همان آسانی از خاطر می رود و انگار از اول نبوده است...

راستی:

دیروز قلبم هزار مرتبه قلب تو را بلند صدا زد؛ و امروز اومدم و رد پات رو اینجا دیدم آقایی...ممنون که اومدی...خوندی...و برام نوشتی...

و خندیدم به روزی که عشق مُرد،رفاقت مُرد،و جای خالیش رو قدر نشناسی گرفت و تنها جایزه ام این بود که: می خواستی نکنی!..

اون عروسک کوچولو که بهم دادی رو آویزون کردم جلوی چشمم که همیشه حماقت بزرگم یادم بمونه؛ وقتی نگاش می کنم دلم میخواد با دندونام تیکه تیکه ش کنم...گاهی وقتا گره ی شال گردنش رو به قصد خفه کردنش محکم می کنم و بعد که چشماش از حدقه میزنه بیرون ،میشینم و خودم به جاش گریه می کنم! وقتی خوب گریه کردم لبای گشادش رو یواش می بوسم...من دیوونه شدم؟!

تمام شب گریه می کردم

برای بی خوابی چشمهایم

و ادامه ی قلبم

که می لرزد

از احنمال فرو ریختن...

راستی:

نشستی کنارم...

تو لبخند زدی...

من خندیدم...

چشمای تو برق زد...

گفتی ازت یه یادگاری می خوام؛ گفتم چی باشه خوبه؟! تو گفتی دلتو بهم میدی؟!بعد دستاتو آوردی جلو؛

دلمو دادم دستت؛گفتم مواظبش باش...گفتی مواظبشم؛گفتی میزارمش کنار دل خودم...

اون وقت یه دفعه رفتی!

رفتی تو آسمون و ستاره شدی!

دل منم با خودت بردی...هی گذشت وگذشت...تا اینکه دیگه از اون بالا واسم چشمک نزدی!

غصه دار شدم...آخه دیگه دل ندارم!

آخه تازه فهمیدم که گولم زدی!

دلمو با خودت بردی...بردی...بردی؛

آهای:

این کارت از یه دزدی هم زشت تر بود