آمدم که بگویم؛ درد، گستاخ شده!..

شب که شد، می سپارمت به نسیمی که از پشت در می گذرد، شما سردی یکدیگر را خوب می فهمید...بعد می روم روی قطر تخت دراز می کشم و برای خوش بختی ات دعا می کنم!..

پی نوشت ؛ امشب، درها را گشوده مگذار، آنکه مرده است، دیگر باز نخواهد آمد!..

» اینجا همه چیز برای یک فراموشی ساختگی فراهم است. خرده ریزهای احساسی کهنه از عبور به ظاهر منطقی ات را چال می کنم همین جا، توی همین اتاق...آن گوشه ی فرش را که کنار بزنی می فهمی چه می گویم! من سهمی از نگاهت هم دیگر نمی خواهم، من دفن شدم در خاطرات مردی که اینک نیست...حال من خوب است، کابوسی نیست. فقط، وقتی یاد تو می افتم قورت دادن آب دهانم سخت می شود!

پ. ن ؛ امشب، درها را گشوده بگذار، شاید آنکه مرده است خواهد که بازآید!..

گاه تمام رسالت من همین بوده، تا قدم هایی که به سویم برنداشتی را بشمارم و دستم را که می رفت تا قلبت را لمس کند، از میان فاصله ی خودم و تو کنار بکشم و پشتم قایمش کنم و راه باز شود برای رفتنت...

آسمان چه سنگین نگاهم می کرد وقتی که نتوانستم با مدادرنگی هایم نقش ات را پررنگ کنم، یک جوری که بشود از پشت تمام آن فاصله ها هم تو را دید.

من اعتراف می کنم که نتوانستم، چون تو نخواستی!

حالا برگرد و برو سرجای خودت بچرخ. هر چقدر تندتر بچرخی دورتر می شوی. دور شو، به آرامش نزدیک می شوی، و از من دورتر و دورتر و دورتر...

دیروز تقریبا" برای سه ساعت، خدا فراموشم کرد...به جون مامانم اگه دروغ بگم!